HAFIZA

Bazı zamanlar geçmişin aşılmaz duvarlarını tırnaklarıyla kazıyor zihnim. Sebebini çözemediğim her şeyin sebebi için sahip olduğu her fikri itinayla birleştiriyor, ayırıyor, değiştiriyor ve sayısız sebep oluşturuyor. Hepsinin sonucu sıfıra varıyor.

Geçmişi anımsatmaya vakıf olan her şey biraz kurulu dengesini bozuyor. Tam geçmişten pılımı pırtımı toplamış gidiyorken kapıyı kilitledim mi diye yolun yarısından geri döner gibi dönüyor zihnim. Gamsızca, benim üstünü eksik bıraktığım şeyleri kurcalıyor.


Kimi zaman dünüme, kimi zaman yıllar öncesine dönüyor akıl. Yıllar öncesi dediğim düzenin kurulduğu temelde birer birer gıcırdıyor ayak seslerim, korkuyorum sessizce yıkılmasından. Bazı düşüncelere basmaya korkar oluyorum.

Biliyorum eğer ki her nedenime bir bu yüzden bulursam elimdekileri usulca ayıklamam gerek ve yine şunu da biliyorum, kalanlar kum taneleri gibi dökülüp gidecekler parmaklarımın arasından.

Öyleyiz ki, bazen çünküleri aklın kapısına bırakıyoruz, derin çukurunda unutulsun isteyerek. Akıl kalbe yeniliyor. Adem'den geleniz ya, ondan velhasıl.