cafunè
Uzun zamandır buralarda yoktum. Hayatımda bir şeyler olması gerektiği gibi oluyordu, halen de öyle gibi. Bundan dolayı sanırsam, acım en büyük ilhamımmış, yine geldim buralara. Öyle rahat yazabilir miyim? Sanmıyorum. Kendimizi bazı şeylerin güzel olduğuna inandırıyoruz. Belli bir müddet de öyleymiş gibi geliyor, buna inanmak istiyorum. Hayatın güzel ve yaşanılası bir yer olduğuna, aslında tüm dramanın sadece kafamızın içinde olduğuna ve bir anlamı olduğuna. Ufak bir öykü bırakıyorum öylece, belki okumak istersiniz. " Adam son kez baktı kadına, ne kadar da güzeldi. İlk kez birbirlerini gördükleri restoranın karşındaki hali gibi, ilk kez birbirlerine o kadar yakın oldukları gece gibi, ilk kez onu gerçekten incittiğinde ağladığındaki gibi... Bu kadar güzel bir yüzün altında bu kadar hüzün, kırılmışlık ve böylesine acılar bulabileceğini düşünemezdi. Her şeyi ...
